// Կարգերը
Հարցում
Գնահատեք կայքը
1. Գերազանց
2. Լավ
3. Վատ
4. Բավարար
5. Վատ չէ
Պատասխանների թիվը: 67
Վիճակագրություն

Rambler's Top100
Օնլայն ընդամենը: 1
Հյուրեր: 1
Գրանցված: 0
Տեսադարան
Մուտք
Մուտքանուն
Գաղտնագիր
ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆ
Շուտով

Դեռ չենք հայտարարել
Կայքի հիմնը
Նկարներ
Այստեղ
Թարմացումներ
<
Գլխավոր Հոդվածներ ◄| Ցեղակրօն

Հատվածներ     «Որդիների     պայքարը  հայրերի    դեմ »    աշխատությունից 

ՈՒր     մարդիկ     խոստովանում     են     իրենց     տկարությունը ,    բայց     չե՛ն   ամաչում    տկար     լինելուց   -   հոգևոր     ստրկությու՛ն     է     տիրում     այնտեղ : Այդպիսի՛ն     են     մերոնք ,    մեր     պարտվողականնե՛րը   -  տկար ,   բայց   տկարությունից     չամաչող :   Հոգեպես    կաթնեղբա՛յր ,   իրար     նմա՛ն ,    որոնց   մեջ    կա  ,    սակայն ,   ամենավտանգավո՛րը :   Դա     ջատագովն    է     թրքական   կողմնորոշման :    Հոգեբանորեն     հասկանալի     է     և    ա՛յդ     ամոթալի     երևույթը   հայ     մտավորականության     որոշ     մասի     մեջ :   Վա՛խը  ,   սարսափը       թշնամուց ՝      սպանու՛մ     է     դեպ     այդ     թշնամին    տածած    մեր     ատելությունը :   Պիտ     ներե՛լ     թրքության    և     մոտենալ     նրան ,   -    ասում    է  այդ   վերջինը ,  -  քանզի    մեզ    ճակատագրված    է     նրա    անմիջական    դրկի՛ցը  լինել ,   տկար    հարևա՛նը :
Մտքի    և    հոգու    ինչպիսի՜   աղքատություն :
Հեռատես    դիվանագետ    չէ ՛    խոսողը ,   այլ    ծանոթ    պարտվողականը ,   որ    չի՛  ամաչում     ծիծաղելի     դառնալ    իր    ողբերգանքի    մեջ :
Ներել    նրա՛ն ,    որից     ծեծվե՛լ     ես ,     թքվե՛լ  ,    անարգվե՛լ :
Ներել    նրա՛ն ,   որին    քեզանից    ուժե՛ղ    ես    զգացել    և    ծունկի՛    եկել    նրա  առջև :
Ներել    իր    տիրո՛ջը ,    իր    բռնակալի՛ն ,   իրեն    հաղթողի՛ն :   Ինչպիսի՜    մահացու  տգիտություն    և    բարոյական    անկում :
Իսկ    եթե    թրքությու՛նը ,   հայ    պարտվողական ,   կարիք    չզգաց    քո    ներումի  ստրկական    արտահայտութան   և    թքեց    քո՛    և    քո    ներումի     երեսին :    Իսկ  եթե    թրքությունն    ասեց .    « Սրի    քաշելով    հայության    կեսը՝    ես     արձանի    ու    պսակի    արժանի    գո՛րծ    եմ    կատարել    իսլամի    համար :    Եվ    եթե    վաղը  սուրս    երկարեց    քո    մյուս     կեսի    վզին ,    քո    ստրկական    ներումը    չի ՛     փրկի  քեզ  » :
Եթե    այսպե՛ս     խոսեց    Արևելքի    մարդատիպ    բորենին ...
Եվ     կարիք    կա՞     խոսքի՝    թրքությունը    ճանաչելու    համար :    Մի՞ թե     խոսուն   և    հասկանալի    չէ՛     նրա    հայադավ     լռությունը  :                                     Միջազգային     բարոյակա՞ նը :    Բայց    այդ    երբվանի՞ ց    է ,    որ     գոյություն    ունի    դա :  Արևելքի     խուժն    ու    ստրու՞ կը ,    հակաբարոյական     թուրքն    ու    հայ    պարտվողակա՞ նը     հիմքը    պիտի      դնեն    ցեղամիջյան     բարոյականության :    Վա՜յ    և    այդ    բարոյականին    և    հայությա՛ն : 
 
 
***
 
Ծիծաղելի՛     է     տկարի     ներումը ,     ինչպես     և     նրա     հաշտարար     ոգին : Տկարին     իրավունք     չէ՛     տրված     մեծահոգի     լինելու :     Նա     չի՛     էլ     կարող  այդպիսին     լինել :     Մեր     ներումը     կշարժեր     աշխարհի     նողկա՛նքը     միայն :
Ներե՞ լ      եք     ուզում    -    հաղթե՛ք     նախ :
 
 
***
 
 
Պիտի     ներե՛նք     մի     օր    Արևելքի     չարագործին ,    բայց     միա՛յն     նրան  պարտության     մատնելուց     հետո :
Մի՛     հաղթություն   -   և     մենք    կներե՛նք     թրքության :
Մենք     չե՛նք     ջախջախի     մեր     սվինից    վիրավոր    թուրք     զինվորի     գանգը  ,  որովհետև    մերը     չէ՛     այն     շնական     վարդապետությունը ,     որ  տարբերություն     չի     դնում     չարի     ու     բարու     միջև :
Մենք     չե՛նք     շնանա     նրա     գեղեցկուհիների     հետ ,     չե՛նք     կրոնափոխի     նրա     որբերին ,     քանզի     մերը     չէ՛     այն     ցեղը ,      որի     մեջ     դարերով     ու  դարերով     շունն     ավելի ՛     ուժով     է     եղել ,     քան     մարդը :
Մենք     մա՛րդ ,     ավելի՛     քան     մարդ     կլինենք     թրքության     հանդեպ ,     երբ  մեր     սուրը      նրան      ծնկի      բերեց     մեր     առջև :
Իսկ     մինչ     այդ     օրը ,     նա     մեր     գլուխը ,     իսկ     մենք     նրա     գարշապա՛րը  պիտի     փնտրենք :     Որովհետև     նա    չի՛     կարող    մարդ    լինել    մեր  նկատմամբ :     Նա    չի՛    զղջա    մեզ    հասցրած    անլուր    չարիքների    համար ,  իսկ    մենք՝      ներելու    համար ,   պիտ    ճգնենք    լինել    նրանից    ուժեղ :
Գիտե՜մ ,   գիտե՜մ ,   արժի՛     ներել ,     իրեն    ուժեղ    զգալու    համար :    Գիտե՜մ ,  աստվածայի՛ն     արարք     է    ներումը ,     բայց     միայն    ուժեղի՛ ,   հաղթականի՛ :
Ներե՞ լ    եք    ուզում   -   արիացե՛ք ,    հզորացե՛ք ,    հաղթե՛ք    նախ :
 
 
***
 
Ցավերը    վերացնելու    համար ,    հիվանդությու՛նը ,    պատճառնե՛րն    են ,    որ  պետք    է    բառնալ :
Թուլությու՛նն    է ,    որ    պետք    է    խաչ    հանվի :
Չէ՛ ,   չէ՛ ,   չի՛     կարելի    հազար    ու    հազար    զոհեր    տալ     և    մնալ    նու՛յնը  հոգեպես :    Չի՛    կարելի    հազար    և    հազար    մեռելներ    ունենալ    և  բարոյական    անզորությամբ    տառապել :    Դա    կնշանակեր    մարդկային    ցեղից    չլինել :
Ա՜հ ,    մեռելների    անչափելիորեն    զարհուրելի     ու՜ժը ...
Մի՛    միլիոն    անհանգիստ    և   վրեժխնդիր    ուրվականներ   -    ահա՛    մեր    ուժը ,  որի    նմանը    չի    ունեցել    աշխարհի    ո՛չ    մի    ժողովուրդ :
Բայց  ,    ամո՛թ    մեզ ,    հայությունը    չօգտվե՛ց    այդ    ուժից ,   չօգտվեց ,    որովհետև    շու՜տ ,    շա՜տ     շուտ    մոռացավ    իր    մեռելները :
Աշխարհը    կսպասեր ,    որ    այն    հրեշային    չարչարանքներից ,    որոնց  դատապարտեց    մեզ      «վայրագության ,     ծուլության     և    գողությա՛ն    միայն  ընդունակ    ցեղը » ,    աշխարհը    կսպասեր ,    որ    ահա ,    հայ    մտավորականության    շարքերից    դուրս    կգան    ծայրահեղապաշտնե՛ր ,  անհաշտնե՛ր՝     գայլի     հոգեբանությամբ .    կսպասե՛ր ,     որ     ահա     հայ  տառապանքը     կծնի     ուխտվածնե՛ր ,    դեմոնական     տիպե՛ր ՝     սրբազան  խենթությամբ :    Կսպասեր ,    որ    այլևս    հայությունը     պիտ    սովորի    խոսել  մարդկության    հետ    այնպես  ,    ինչպես    որ    կարո՛ղ    էր    և    պե՛տք    է     խոսեր  բազմաբյուր    ողջակեզների    տեր    ժողովուրդը :    Բայց ,    ավա՜ղ ,    հայությունը ,  աննշան    բացառությամբ ,     շարունակեց    մնալ    նու՛յնը   -  տկար    ու    մուրացող :
Գերմարդկային     ցավերից    խելագարվածի    լեզվով    խոսելու    փոխարեն  ,    նա  խոսեց    կանացի    քրիստոնեության    լեզվով :   Նա՛ ,     որ    կարող    էր    այնպես  վարվել,     որ    թուրք    պետության    ներկայացուցիչները    Թուրքիո    սահմաններից  դուրս    չերևան :   Նա ՛,     որ    կարող    էր    մի    միլիոն     չարչարամահ    եղած  հայերի     ուրվականներով   -  առա՛նց    բանակների    և    մարտանավերի   -  սարսափո՛վ    պաշարել    թուրքիան ,    կտրելով    նրա    հարաբերությունները  արտաքին    աշխարհի    հետ .     նա՛ ,    որ    կարող    էր    ահաբեկել    մարդկության  խղճմտանքը    վարող    հրեշների    երևակայությունը ,    որի    վրեժխնդրական    ամեն    մի     շարժուձևը    հիացումո՛վ    պիտ    լցներ    մարդկության    սիրտը   -   նա    ոչի՛նչ    արեց    իր    գերագույն    վշտից    մղված :
Եվ    աշխարհը ,   հիացում    ու    սարսափ    զգալու    փոխարեն ,    զզվանք    ու  զայրու՛յթ    զգաց    մեր     նողկալի    կանացիության    հանդեպ :
Ինչու՞     այդպես ,    ինչո՞ վ    բացատրել    այդ    տխուր    երևույթը :
- Մեր    կուլտուրականությա՛մբ  , -   պիտ    աճապարեն    պատասխանել    մեր  պարտվողականները :
Կեղծ    և    թքելի՛    կուլտուրականություն  ,    որ    կայանում    է    անհամ  ոտանավորներ    գրելու    և    մի    քանի    եվրոպական    լեզուներ    գործածելու  կարողությամբ :
Ծիծաղելի՜     կուլտուրականություն ,    որ    մեր    ժողովրդին    դարձրել    է    որբ    ու  որբախնամ :
 
 
***
 
Վրեժի    ու    քանդումի   -   աշխարհին    ծանոթ    ու    անծանոթ    արհեստներին  աշակերտելու    փոխարեն ,   որ    վաղն    ի    վիճակի    լինի    հրով    ու    երկաթով  պատժելու    բարբարոսությամբ    հիվանդ    թրքությանը ,    քո    սերունդն    այսօր ,  իր    հայրերի    շնչով    թրծված ,    հետևում    է    մի՜   կտոր    հաց    ապահովող  գիտությանց :
Սթափվի՛ր ,    հա՛յ    մարդ ,    ուշքի՛    եկ ,    քանի    դեռ    ուշ    չէ ,    այլապես  մարդկությունը ,    որ    դեռ    սպասու՛մ    է    քո    սրբազան    խենթության ,    մի    օր ,  հուսախաբ ,   պիտի    թքի    մեր    ժողովրդի    անունին :
 
 
***
 
Դու    տկար    ես ,    որովհետև    քեզ    պակասում    է    գիտակցությու՛նը      ուժեղ  լինելու    կարելիության :
Քեզ    տկա՛ր    ես    զգում ,    որովհետև    հոգու    արիություն    չե՛ս    ունեցել  թրքությունը    տկար    տեսնելու :
ՈՒ՛ժը    չի    պակասում    քեզ ,    այլ    ուժեղ    լինելու    կա՛մքը :
Պակասում    է    հայրենապաշտությու՛նը ,   որ    հզորացնե՜լ    գիտի :
Քեզ     պակասում    է    բարձր    նպատա՛կը    և    ո՛չ    զայն    իրագործելու    միջոցները :
Գարշի՛ր ,    գարշի՛ր    թուլությունից   -  և    պիտ    ուզենաս    լինե՛լ ,    և    պիտ    լինե՛ս    ուժեղ :
Իսկ    երբ    քեզ    հոգով    ուժեղ    զգացիր ,    պիտ    տկարանա    թրքությու՛նը ,    որի՛ն    և    պարտությա՛ն    պիտի    մատնես՝     ներելու    համար :
Ի՞ նչ ,    երիտասա՛րդ    հայություն ,    պիտի    դառնա՞ ս    մեր    դյուցազնախառն  սերունդը ,    պիտ    կարողանա՞ ս    կատարել      ժամանակի    պահանջը    և    փրկե՛լ   ապագան    վտանգված    մեր    ժողովուրդը :
Ցանկության     դեպքում ՝     ԱՅՈ՛ :
 
 
  
                                                                                                                                             Գ. Նժդեհ
Կարգ: Ցեղակրօն | Ավելացրել է: ANI (19-Ապրլ-2011) Դիտումներ: 1683 | Պիտակներ: ցեղասպանություն, հայրենասիրություն, Հայրենիք, Ցեղակրոն, Գ. Նժդեհ, Վրեժխնդրություն, Ազգ
Ընդամենը մեկնաբ.: 0
Միայն գրանցված օգտվողները կարող են թողնել մեկնաբանություն
[ Գրանցում | Մուտք ]