// Կարգերը
Հարցում
Գնահատեք կայքը
1. Գերազանց
2. Լավ
3. Վատ
4. Վատ չէ
5. Բավարար
Պատասխանների թիվը: 67
Վիճակագրություն

Rambler's Top100
Օնլայն ընդամենը: 1
Հյուրեր: 1
Գրանցված: 0
Տեսադարան
Մուտք
Մուտքանուն
Գաղտնագիր
ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆ
Շուտով

Դեռ չենք հայտարարել
Կայքի հիմնը
Նկարներ
Այստեղ
Թարմացումներ
<
Գլխավոր Հոդվածներ ◄| Պատմություն

Կարգում: 88
Ցուցադրված է: 11-20
Էջեր: « 1 2 3 4 ... 8 9 »

Դասավորել ըստ: Ամսաթվի · Անվանման · Վարկանիշի · Մեկնաբանությունների · Դիտումների
Armenia: Cradle of Creation and Civilization

Armenia is one of the oldest centers of civilization. The centuries‐old traces of material culture, myths and legends, geographical and personal names reveal that Armenians are the natives of the Armenian Highland; they are indigenious who lived there since the dawn of humanity.
Greek historians Herodotus (5th century B.C.), Xenophones (5 th century B.C.), Strabo (63 B.C.‐20) and some others speak extensively about the Armenians, their history and geography. The Greek historiography had also found its own version on the origin of Armenians. The version is about the Thraco‐Phrygian origin of Armenians which is based on some common features shared by both of them, common traditions, clothing, the used armours and also the myth of Armenos of Thesalia.
According to Armenian Midieval Historiography (V‐XV c, M. Khorenatsy, Agatangelos, P. Bouzand, Sebeos, etc.) Armenian people were ancient inhabitants of Armenian Highland and they have lived here since Babelon Mess.
Starting from the middle of the 20th century, researchers, especially the linguists (V. Illich‐ Svitich, O. Shirokov, G. Klichkov, A. Dolgopolski, V. Ivanov) bro‐ught forward the idea that the ancestors of the Indo‐European language speaking peoples, the Arian tribes, had lived in the Armenian Highland and surrounding areas. T. Gamkrelidze and V. Ivanov, in their work "The Indo‐European languages and the Indo‐Europeans”, discussed very thoroughly and deeply the questions about the location of the ancestors of the Indo‐Europeans in the areas including the Armenian Highland and surrounding lands. This opinion has many followers and enters steadily the scientific world.
Thus in the given monograph the author discusses and defends the assertions about the Armenian Highland as the homeland of the Armenians. The opinion that Armenia is the centre of Creation and ancient civilization, is also discussed. The arguments mainly focusing on the Armenian ethnos, history and Highland from the point of view of linguistics, mythology, history, anthropology, ethnic migrations reinforce the above stated assertions. The work also explores questions related to the worship of the Creator‐ AR‐Ara (Creator = Ararich in Armenian).
The written sources of ancient peoples (Summerians ‐ "Myth of Enki and Ninmah”, Akkadians ‐ "Enuma Elish”, Hurri "About the Heaven’s Kingdom”) prove that Man was created in a land called Abzu (Apsu, Apsuv) during the reign of  ‘Lord of the Earth’ Haya (Aya, Ea, Gea). This land was known by the names Kur, Eden, Irigal, Arali. From other written sources (‘Gilgamesh’, ‘Atrakhasis’) and from its geographical location (the Land of Mountains, the region of rivers’ springs) and considering the name Arali/Abzu, it becomes clear that the land is located in the sources of Euphrates and Tigris rivers in the Armenian Highland. The Bible, in its turn witnesses that man was created in the Armenian Highland, in the regions of the Tigris, Euphrates, Gehon and Pison rivers’ sources. In the country under the rule of the deity Haya the created man considered himself the indigene of Haya’s land,  the ‘Lord of the Earth’;hay /hai/, which means’ world inhabitant, world creature’. According to the Hurri‐Armenian mythology, which originated in the Armenian Highland ("About the Heaven’s Kingdom” , "The birth of Vahagn”), man was created in the land of Haya’s deity from the union of the Haya‐’Lord of the Mother Earth’, and of the Cosmic Creator God AR ( Arev, the Sun God). The hay, an inhabitant created in the Armenian Highland, the worship of the deity Haya ‘Lord of the Earth’ made parallel to the Creator Father. Through the worship of the God AR he considered himself God’s SonArma (Arman), Aram (Ar‐am, am=ma), Arme(n) and the area where the Hay‐Armens were created was calledArarat (Arar‐at), Hark (Har‐k) and Hayk (Hay‐k). During a certain period of time in the history the Hay‐Armens had assigned to the brightest and the biggest celestial lighter with the creative powers and worshiped him as the God AR (ARA); the one that was giving Light, Life and Warmth; the Sun ‐God.
Պատմություն | Դիտումներ: 1442 | Հեղինակ: Angela Teryan | Ավելացրել է: ՄՀԷՐ | Ամսաթիվ: 23-Հնս-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

ՍԱՐՏԱՐԱՊԱՏԻ ԿՈՉԸ
 ( Գեներալ Մովսէս Սիլիկեան , Երեւանի Զօրամասի Հրամանատար)

«Հայե՛ր, շտապեցէ՛ք հայրենիքն ազատելու:
Հասել է րոպէն, երբ իւրաքանչիւր հայ, մոռանալով իր անձնականը, յանուն մեծ գործի՝ հայրենիքի փրկութեան եւ իր կնոջ ու աղջիկների պատուի պաշտպանութեան, պիտի գործ դնի իր վերջին ճիգը՝ թշնամուն հարուածելու համար:
Մենք չէինք ուզում կռուել, յանուն խաղաղութեան եւ հաշտութեան մենք պատրաստ էինք ընդյառաջ գնալու ամէն տեսակի զոհողութիւնների, սակայն մեր տմարդի թշնամին ընթանում է իր ծրագրած ուղիով, նա ըստ երեւոյթին, ստրկացնել է ուզում մեզ, բայց իրօք ուզում է ոչնչացնել մեր բազմաչարչար ազգը: Սակայն քանի որ պիտի ոչնչանանք, աւելի լաւ չէ՞, որ զէնքը ձեռքերնիս փորձենք մեզ պաշտպանել: Գուցէ յաջողւում է մեզ կռուո՛վ ձեռք բերել ապրելու իրաւունքը:
Իսկ որ մենք կարող ենք պաշտպանուել, դա ցոյց տուին վերջին կռիւները մեր ճակատում ուր մեզանից թուով գերազանց թշնամին նահանջի է դիմել մեր զօրքի հերոսական յարձակման առաջ:
Հարկաւոր է մի ճիգ եւս, եւ թշնամին վռնտուած կը լինի մեր երկրի սահմաններից, ուր մեր պապերն ու հայրերը երկար տարիներ արիւն-քրտինքով աշխատել են գէթ մի կերպ հայթայթել իրենց օրուայ ապրուստը:
Հայե՛ր:
Ժամանակ չէ դանդաղելու: Բոլորը, մինչեւ յիսուն տարեկանները, պարտաւոր են զէնքի տակ գալու. ես պահանջում եմ բոլորից ներկայանալ իրենց զէնքերով ու փամփուշտներով հայրենիքի պաշտպանութեան համար:
Հայրենասիրություն | Դիտումներ: 1644 | Ավելացրել է: ANI | Ամսաթիվ: 12-Հնս-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

ԳԱՂԱՓԱՐԻ ԵՎ ԱԶԱՏՈԻԹՅԱՆ ՋԱՀԱԿԻՐԸ
Խրիմյան Հայրիկ

Գայ Մասեաց սարէն, նա ձախն ու աջը
Մովսէսի քընարն՝ Ղևոնդի խաչը,
Աստղի մի նայուածք, քընարի մը ձայն,
Աղեաց խորերէն կը սիրէ նա Հայն.
Դեռ չը ճանչցա՞ք զայն, ճակա'տք վշտակո,
Հրեշտա'կն է Հայոց:

Պ. Դուրյան



Մկրտիչ Խրիմյանը պատմական այն դեմքերից է, որ իրենց ժամանակակիցների աչքում արդեն առանձնանում են հասարակ մահկանացուներից, դառնում խորհրդանիշ, օրինակ, ուղեցույց: Եվ հենց ժամանակակիցները նրան մեծարել են Հայոց Հայրիկ պատվանունով, արվեստագետները գծել են նրա դիմանկարը, բանաստեղծները փառաբանել են նրան որպես ճշմարտության անդուլ որոնողի, «գաղափարի և ազատության ջահակրի» (Սիամանթո):
1820 թ. ապրիլի 4 (16)-ին, Վանում է ծնվել Մ. Խրիմյանը: Նախնական կրթություն է ստացել ծննդավայրում, Լիմ և Կտուց անապատներում գրաբար և հայագիտություն է ուսանել: Ուշիմ ու հարցասեր պատանին ծրագրում է հիմնավորապես ուսումնասիրել հայրենի երկիրը, նրա պատմությունը, ներկան, պատրաստվում է կռվելու խավարի ու հետամնացության դեմ, անձնուրացաբար աշխատելու «գյուղաբնակ եղբարց» լուսավորության համար, նրանց պաշտպանելու ընկերային չարիքներից, վերջապես, պայքարելու անմարդկային անարդարությունների դեմ՝ հանուն «խաչեալ ճշմարտութեան»: Այս ժողովրդանվեր ծրագիրն իրագործելու երեք ճանապարհ էր նա ճանաչում՝ գրիչ, տպագրության և կենդանի խոսք: Շատ վաղ հմտացավ Խրիմյանը խոսքարվեստի մեջ: Մասնավորապես կենդանի խոսքի անզուգական վարպետ էր. արտաքուստ պարզ ու անզարդ՝ նրա քարոզն ու ճառը ունակ էին ոչ միայն մտքեր արթնացնելու, այլև հուզելու, ալեկոծելու սրտեր... Եվ խոսքն ազդեցիկ էր ոչ թե մոգիչ գեղեցկությամբ, այլ հենց նրանով, որ արտահայտում էր կյանքի ճշմարտությունը, սրտաբուխ էր, անկեղծ ու անպաճույճ:
Պատմություն | Դիտումներ: 1758 | Ավելացրել է: ANI | Ամսաթիվ: 01-Հնս-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

Վանի թագավորության պետական կրոնը


Վանի թագավորության կրոնն ուսումնասիրելու համար կան երկու հիմնական աղբյուրներ` սեպագիր արձանագրությունները և պատկերազարդ հուշարձանները:
Սեպագիր արձանագրությունների հաղորդած տեղեկությունները սահմանափակ են. դրանցում հայտնվում են Աստվածների անունները, պատմվում է տաճարների կառուցման մասին, և թվարկվում են զոհաբերությունները:
Բուն կրոնական բնույթի այնպիսի տեքստեր, ինչպիսիք են առասպելները, աղոթքները, մոգական հմայությունները, համարյա թե հայտնի չեն: Պաշտամունքային առարկաներն ու պատկերները լրացնում են գրավոր աղբյուրների տեղեկությունները:
Վանի թագավորության դիցարանում կենտրոնական տեղ է գրավում Խալդի(ՀալդիԱստվածը: Նա գերիշխող դիրք ուներ և համարվում էր Երկրի ու թագավորի հովանավոր Աստվածը:
Սեպագիր արձանագրություններում, որոնք պատմում են տաճարների շինարարության և նախատեսվող զոհաբերությունների մասին, Խալդիից հետո հիշատակվում են Թեյշեբա և Շիվինի Աստվածները: Նրանք միասին առանձնանում են մյուս աստվածների շարքից և կազմում են Աստվածների գերագույն երրորդությունը: Խալդին պատկերվում էր ռազմիկի կերպարանքով: Նա օրհնում էր թագավորին արշավանքի մեկնելիս և օգնում նրան հաղթելու թշնամուն: Խալդի Աստծու կինը դիցարանի գլխավոր Աստվածուհի Արուբանին էր: Մհերի դռան արձանագրությունում թվարկվում են Վանի թագավորության Աստվածների անունները և նրանց մատուցվող զոհաբերությունները (ցուլեր,կովեր, ոչխարներ, այծեր, զենքեր, գինի և այլն):
Պատմություն | Դիտումներ: 3717 | Ավելացրել է: ANI | Ամսաթիվ: 30-Մյս-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

ԲԱՆՏԱՅԻՆ ԳՐԱՌՈՒՄՆԵՐ

ԺՈՂՈՎՈՒՐԴԸ

ժողովուրդը կը նմանի իր երկրին, որն իր ներքին ուժերի աշխատանքով բարձունքներ է կարկառում: Մասիս թէ Մեսրոպ - հաւասարապէս սրբազան կատարներ, որոնց տրուած է գոյութեան բարձունքներում պահել հայ միտքն ու հայեացքը:

Կան դանդաղ զառամող ու մեռնող ժողովուրդներ - նրանք, որոնց անցեալ գոյութեան դպրոցը՝ իրենց երկրի աշխարհագրական դիրքի եւ արտաքին այլ ազդակների շնորհիւ եղել է նուազ դժուարին: Պատմութեան կողմից բարերարուածներն են դրանք՝ տէր միջակ մորալի, որոնք կորցրած իրենց անհատականութիւնը, շարունակում են ապրել իրենց անցեալի վարկով միայն:
Ամէն ժողովուրդ իր ուսերի վրայ է կրում իր պատմական բախտի բեռը:
Նուազ ոգելից եւ խոստումնալի է այն ժողովուրդը, որը գնալով չի երիտասարդանում հոգեպէս, որին պակասում է իր պատմական առաքելութեան գիտակցութիւնը:
Նմանին, զլանալով իր յարգանքը, աշխարհը ասում է՝ ապրելու եւ ստեղծագործելու համար նախ ճանաչիր եւ ճանաչել տուր քեզ:
Պատմություն | Դիտումներ: 1136 | Հեղինակ: Գարեգին ՆԺԴԵՀ | Ավելացրել է: ՄՀԷՐ | Ամսաթիվ: 15-Մյս-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

ԲԱՆՏԱՅԻՆ ԳՐԱՌՈՒՄՆԵՐ
(ԽՈՐՀՐԴԱՕՈՒԹԻՒՆՆԵՐ)

Հայաստա՛ն եւ ճշմարտութիւն - ահա՛ իմ աստուածութիւները: Հայրենասէր չես, եթէ կեանքդ տրուած չէ ի սպաս սրանց, որոնցից մէկին ծառայել կարելի է միւսի միջոցով միայն:
Խորհրդանիշ՝ ինձ համար չէ նշանակում մտածել միայն: Դա, միաժամանակ, եւ ինքնախորացում է, երկո՛ւնք, որ հնարաւոր է դարձնում ներատեսութիւնը:
Սիրո՛ւմ եմ գաղափարը, որ աշխարհ է գալիս ներքին գողգոթայի ճամբով կամ էլ փայլատակում է ուղեղիդ մէջ - մտքիդ իբրեւ շանթող յայտնութիւն:

ԽՈՐՀՐԴԱԾՈՒԹԻՒՆԵՐ ՊԱՏՄՈՒԹԵԱՆ ՄԱՍԻՆ

«Հեռո՛ւ ստութիւնից եւ լի նրանով, ինչ ընդդէմ է ստութեան»
ԽՈՐԵՆԱՑԻ

Պատմութիւ՛ն - դա անաւարտ վէպ չէ, այլ՝ չաւարտուած ճակատամարտ:
Եւ իր էջերը՝ ռազմադաշտե՛ր, որոնք արիւնով են ներկում եկող-անցնող սերունդները:
Պատմություն | Դիտումներ: 1545 | Հեղինակ: Գարեգին ՆԺԴԵՀ | Ավելացրել է: ՄՀԷՐ | Ամսաթիվ: 15-Մյս-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

Գրավոր աղբյուրները, հնագիտական նյութերը և պատմա-մշակութային հուշարձանները հաստատում են, որ 12 13 րդ դդ. Շուշին (խոսքը ամրոցի պարիսպներից ներս սարահարթի մասին է), եղել է բնակեցված:

Շուշին (իբրև ամրոց, բերդ) հայտնի է գերազանցապես պարսկական և թուրքական նվաճողների դեմ մղված հայ ազգային ազատագրական շարժումների վերելքի և հյուսիսային լեռնական ցեղերի ասպատակություններին դիմագրավելու ժամանակաշրջանից (18 րդ դարի սկզբից):
Ղարաբաղի հինգ մելիքություններից յուրաքանչյուրն ուներ իր պաշտպանական գլխավոր ամրությունը, որը հայտնի է «սղնախ» անունով: «Սղնախ անել» նշանակում է բնական կամ արհեստական բերդում ամրանալ: Արցախի հայերը թշնամիների ասպատակություններից պաշտպանվում էին անմատչելի լեռներում ու քարանձանվերում և որոշ ժամանակ այնտեղ էլ հոգում էին իրենց կարիքները:
Վարանդայի Մելիք-Շահնազարյանների սղնախը Շոշն էր:

Պատմություն | Դիտումներ: 1806 | Ավելացրել է: ANI | Ամսաթիվ: 07-Մյս-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

Տաշիր գավառին բռնագրավումը
Տաշիրը` անուն մը, որ այժմ չի գործածվիր, մեր հին Գուգարքի մեկ գավառն է, որ հետո Լոռի կոչվեցավ, Լոռիի բերդին անունով և հիմա ծանոթ է իբրև Բորչալու: Հայաստանի այդ հյուսիսային  գավառը երբեմն առանձին հայկական թագավորություն է ունեցած, բայց ընդհանրապես եղած է հյուսիսային բդեշխության մեկ մասը և Հայաստանի պաշտպանը ընդդեմ ՙՀյուսիսականաց՚: Մեզ շատ հեռուն պիտի տաներ, եթե պատմեինք Տաշիրի փառավոր անցյալը: Անոր պատմությունն այնքան ճոխ է ու բազմազան և այնքան շաղկապված Հայաստանի ընդհանուր պատմության հետ, որ սկսիլ անցյալեն, կնշանակի  Մամիկոնյանց, Գուգարաց, Բագրատունյաց տոհմերու պատմությունն ամփոփել: Տաշիրի գավառը պատմականորեն բնորոշելու համար կրնանք առանց չափազանցության բաղդատել զայն Տարոնի հետ: Եթե Տարոնը տեղավորված է Տավրոսի մեջտեղը, Սասունի  լեռներուն և Մուշի դաշտերուն մեջ, Տաշիրը նստած է  Փոքր Կովկասին մեջտեղը` Լոռիի լեռներուն և Բորչալուի  մեծ դաշտին մեջ: Եթե Տարոնը հարավի թշնամիներուն դեմ կանգնած է, Տաշիրն ալ հյուսիսականաց դեմ ծառացած է: Եթե հոն Մուշեղ, Վասակ Մամիկոնյանները ծնած են, հոս ալ Վահան Մամիկոնյանները թև առած են:  Եթե Տարոնի մեջ Ս.Սահակները երգած են Հայոց հոգևոր կյանքը, այստեղ ալ Օհան Օձնեցիները նույն  դերը կատարած են: Եթե Մուշի Ս.Կարապետ վանքը հայկական կեդրոն դարձած էր, ապա Տաշիրի մեջ անոր դերը կկատարեին Հաղբատն ու Սանահինը: Այսօր Տաշիրի չորս գավառներեն երեքը կգտնվին Վրաց սահմանի մեջ և միայն մեկ գավառակը, Ջալալ Օղլու (այժմ Ստեփանավան), կցված է Հայաստանի: Ինչու այս անջատումը: 
Պատմություն | Դիտումներ: 1170 | Հեղինակ: Ռուբեն Տեր-Մինասյան | Ավելացրել է: ANI | Ամսաթիվ: 02-Մյս-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

ԽԱՐԲԵՐԴ

Հիշատակվում է անվան մի շարք տարբերակներով և բազմաթիվ ուրիշ անուններով Քարբերդ, Քարփութ։ Ստեփանոս Ասողիկը կոչում է Կարբերդ, բյուզանդական պատմագիր Կեդրենոսը հիշատակում է Քարպոտե ձևով, արաբ հեղինակները՝ Հիսն Զիադ, իսկ թուրքերը կոչել են Մամուրեթ-ուլ-Ազիզ, Էլյազըզ, Էլյազըգ։ Սովորաբար նույնացնում են հին Հորեբերդի հետ։ Անվան ծագման ու իմաստի մասին կան մի քանի կարծիքներ։ Դրանցից մեկի համաձայն Քարբերդ է կոչվել ժայռերով շրջապատված լինելու պատճառով, ըստ մի այլ կարծիքի՝ Խար գյուղի անունից է ծագել և որովհետև սկզբում միայն բերդ էր, ապա կոչվել է Խարբերդ, իսկ մասնագետների մի այլ խումբ գտնում է, որ «խար» մեզ անծանոթ մի հին լեզվով նշանակում է ճանապարհ և բերդն էլ շինված էր ճանապարհին իբրև հանգրվան, այստեղից էլ իբր կոչվել է ճանապարհների քաղաք-բերդ («խար»— «բերդ»)։ Ամենից հավանականը, ըստ երևույթին, այն վարկածն է, որի համաձայն միջնադարյան Հայաստանի այս բերդաքաղաքի անունը համապատասխանում է ասորեստանյան սեպագիր արձանագրություններում հիշատակված Խարտա քաղաքի անվանը։ Հ. Մանանդյանը Խարբերդի տեղում է տեղադրում Հայասա-Ազզի ցեղային միության Ուրա ամրոցը, իսկ ուրիշներն, ինչպես ասվեց, այն նույնացնում են հին հայկական Հորեբերդի հետ։
Տարբեր ժամանակներում հիշատակվում է իբրև ամրոց, բերդ, բերդաքաղաք, քաղաք։ Գտնվում է Արածանիի ստորին հոսանքի ձախ կողմում, գետափից 13—14 կմ հեռավորություն ունեցող սարավանդի վրա, Մալաթիայից մոտ 70 կմ հյուսիս արևելք։ Քաղաքից հարավարևելք Ծովք (Գյոլջիկ) լճակն է, որտեղից սկիզբ է առնում Տիգրիսի ակունքներից մեկը։ Այդ լճակում գտնվող փոքրիկ կղզյակի վրա միջին դարերում կառուցվել էր կաթողիկոսական դղյակ, որը որոշ ժամանակ իր աթոռանիստն էր դարձրել նաև Ներսես Շնորհալին։
Հնում Խարբերդը մտնում էր Մեծ Հայքի Չորրորդ Հայք աշխարհի Անձիտ կամ Հանձիթ գավառի մեջ։ Նոր ժամանակներում համանուն նահանգի և գավառի կենտրոնն է։
Պատմություն | Դիտումներ: 1227 | Հեղինակ: Թադևոս Հակոբյան | Ավելացրել է: ANI | Ամսաթիվ: 28-Ապրլ-2011 | Մեկնաբանություններ (0)

 ՊՈԼԻՍ. 1914—1921

Ծանր էին համաշխարհային պատերազմի չորս տարիները։ Նրանք ինչպես մղձավանջ վարագուրել էին կյանքը մահվան արհավիրքով, սովի սպառնալիքով, աղքատությամբ։ Ցնծում էին Էնվեր փաշան ու Թալեաթը, երկիրը կառավարող նաև մյուս դահիճները։ Հասել էր հայերիս տեղահան անելու և ոչնչացնելու հարմար պահը։ Առաջին հերթին նրանք գլխատեցին պոլսահայությանը, աքսորելով նրա մտավորականներին դեպի մահ։ Նրանց մեջ էին Կոմիտասը, Զոհրապը, Դանիել Վարուժանը և գրականության, գիտության, արվեստի լուսավորության հազարավոր անխոնջ մշակներ, որոնց հանցանքը հայ լինելն էր միայն, «գյավուր» լինելը։
Նրանցից վերադարձավ միայն Կոմիտասը, սակայն, վերադարձավ խելագարված, տեսած քսաներորդ տարի «քաղաքակրթության» սարսափները, ոճրագործությունների չգերազանցված և թուրքական ղեկավարների կիրառած հրեշավոր ձևերն ու մեթոդները։
Ձերբակալեցին նաև հորս։ Երկու ոստիկաններ, հրելով ու հայհոյելով, տարան հորս, այնպես, ինչպես տանում էին բոլոր նրանց, ովքեր կասկածելի էին։ Մթության մեջ ես հետևեցի նրանց մինչև թաղային ոստիկանատուն։ Այնտեղ սպասեցի մինչև առավոտ, երբ նրան տեղափոխեցին քաղաքային ոստիկանության շենքը։ Երեք օր շարունակ հերթապահեցի ոստիկանատան առաջ։ Չորրորդ օրը հորս տարան կենտրոնական բանտ։ Այդ նշանակում էր՝ վերջ։ Սակայն բախտը ժպտաց մեր ընտանիքին։ Քսաներկու օր հետո հայրս գիշերով վերադարձավ, դեղնած ու ծեծված, տանջված ու հյուծված։ Հորս չարչարել էին և պահանջել հայտնել թաքստոցը իր ընկերոջ` ուսուցիչ Գյուզելյանի, որը, կանխատեսելով ձերբակալությունը, փախել էր ու պահվել։ Հայրս չնայած իմացել էր նրա ապաստարանը և օգնել նրան թաքնվելու, սակայն համառորեն լռել էր և այդպիսով համոզել ոստիկանությանը, որ ինքը անտեղյակ է։
Պատմություն | Դիտումներ: 1520 | Հեղինակ: Արա Սարգսյան | Ավելացրել է: ANI | Ամսաթիվ: 22-Ապրլ-2011 | Մեկնաբանություններ (0)