// Կարգերը
Հարցում
Գնահատեք կայքը
1. Գերազանց
2. Լավ
3. Վատ
4. Վատ չէ
5. Բավարար
Պատասխանների թիվը: 67
Վիճակագրություն

Rambler's Top100
Օնլայն ընդամենը: 1
Հյուրեր: 1
Գրանցված: 0
Տեսադարան
Մուտք
Մուտքանուն
Գաղտնագիր
ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆ
Շուտով

Դեռ չենք հայտարարել
Կայքի հիմնը
Նկարներ
Այստեղ
Թարմացումներ
<
Գլխավոր Հոդվածներ ◄| Հայկ ԱՍԱՏՐՅԱՆ

   "Մեռնել, բայց չտեսնել Հայրենիքը պարտված: Հաղթանակից կյանքի բարոյական կանոն հորինել, պարտությունը ստեղծագործաբար ողբերգել եւ դրանից մեծագործումի նոր ուժ եւ խանդ երկնել: Այդպես չէ՞ր երբեմն հայը: Ասում ենք՝ այդպես էր, ուզում ենք էլի՛ այդպես լինի եւ քարոզում ենք ՏԱՐՈՆԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ":

 Տարոնական   գաղափարաբանության    առանցքը ,    խորքը    Ցեղն   է (Տեսակը )՝   որպես     կենսաբանական   ըմբռնում ,   որի   հավերժացումն   էլ    Տարոնական    հայի    գերնպատակն   է :   Ցեղը    արյան   և    ոգու   բնական   ներդաշնակությունն  է   .    արյուն   և   ոգի .   այս   երկու   կենսաբանական   որակների   փոխազդեցությամբ   էլ    պայմանավորվում   են   տվյալ    ազգի    մարմնական   ու   հոգեկան     հատկանիշները :  « Որոշ    որակի    արյու՛նը   կարող   է    միայն    ծնունդ    տալ     որոշ     որակի    ոգու :    Ոգու   և   ոգու   միջև   այնքա՛ն    տարբերություն   կա ,   որքան՝    արյունի    և    արյունի :    Տարբեր    են   ո՛չ   միայն     սպիտակների    և    դեղինների    մարմնական     հատկանիշները ,    այլև    նրանց    հոգեգծությունը » .   այսպես    է    պարզաբանում    Հայկ    Ասատրյանը :
Մարդու     և    աստվածայինի՝    անցավորի    և    հավիտենականության   միջև    բնական   կապն   ապահովվում   է     Ցեղի   միջոցով :    Ցեղն   Աստծո    կամքի    արտահայտությունն   է ,    և    միայն   այն   հավերժացնելու   ճանապարհո՛վ   է    մարդն   հաղորդակցվում    հավիտենականի    հետ :   Սակայն ,   Տեսակն    Աստծուց    կանխորոշված   չէ    հավիտենականացման :   Այն   կարող   է   ինչպես   հարատևել ,   այնպես   էլ՝    վերանալ .  ամեն   ինչ   կախված    է    գոյության   կռվում     նրա    կենսունակությունից   և   Աստծո    հետ    կենդանի    կապից :
Տարոնականության   մեջ    առկա   է   Աստվածահաղորդության   խորհուրդը .       պատմությունը    սոսկ   դեպքերի    արձանագրություն   չէ՛ ,   այլ    մեր   մեջ    գործող   բացարձակ   ուժի՝   Ոգու   հայտնություն ,   առանց   որի   ճանաչման   անհնա՛ր   է   հասկանալ   պատմությունը :    Ազգային   Ոգի՛ն   է   այն   միակը ,   որ   պտտում   է    մեր    պատմության   անիվը ,   և   անհատ   հերոսներն   ընդհամենը    այդ   Ոգու    մարմնավորողներն   են :    Պատմության   մեջ   հաղթում   է   նա ,   ով   հաղորդակից   է   այդ   Ոգուն :   Եվ   Տարունականությունն   այդ   այդ   Ոգու   տարերքի   իմացության   փորձն   է ,   այն   մեր   կյանքի   անգիտակցականի ,   պատմական   Ոգու   ուսմունքն   է .  «Դարձ   դեպի    Ոգի՛ն» .     ահա՛   Տարոնականության    առաջադրած     նախապայմանը :  
Տարոնականության   մեջ   գերագույն   արժեք   է   Հայրենիքը ,  որը   Ցեղի    դրսևորման   բնական   միջավայրն   է :   Այն   էության    պահանջ   է ,    այլ   ո՛չ      շահագործելի    հող  :    Հայկական   Բարձրավանդա՛կն   է    Հայ     Ցեղի    արարման    բնական    միջավայրը ,   չկա՛    Հայրենիք   նրանից   դուրս ,   և   լիարժեք   ու   օրգանապես     զարգանալ    ու    հարատևել    մենք     կարող    ենք    միայն    նրա    ամբողջակա՛ն     սահմաններում :   Միջազգային     ասպարեզի   էակ    չէ՛    հայը :    Գաղութներում    նրան    ոչինչ    չի՛   կարող   փրկել   ուծացումից :    Եվ    նրա    հայ   մնալու    միակ    երաշխիքը    հայրենատիրությունն   է՝     պայքարը    Հայրենիքի    համար ,   այլ  ոչ   թե   պայքարը    այլասերումի   դեմ :    Ահա    թե    ինչու ,   Ցեղի    առաջին    հրամայականն   է .   ՀԱՅՐԵՆԱՏԻՐՈՒԹՅՈՒՆ :
Որպես    վերկուսակցական ,    ապադասակարգային    ուսմունք ,    Տարոնականությունը   համոզված   է ,   որ    Ազգային    Միությունը    ծնունդ    է   առնում    ո՛չ   թե    կողմերի    սակարկություններով ,   այլ   ընդհանուր   նպատակին    ու   արժեքներին    ենթարկվելու    բացարձակ    կամքով :   Տարոնականությունը    սահմանու՛մ   է    այն    ընդհանուր    Նպատակը ,   որ   միավորելու   է    հատվածապաշտ   ու    եսակենտրոն    հայությանը .    դա    Ցեղի  (   Տեսակի )    Հավերժացումն   է :     Իսկ    հավիտենական    արժեքներ    են   Ցեղը     և      Հայրենիքը ,     որոնց   շուրջ   և   որոնց    ծառայելու   միջոցո՛վ   է    միայն   հնարավոր    ամբոխացած   հայի՝    Միավորված   ու   Հզոր  Ազգ   դառնալը
Տարոնական   ՈՒսմունքի   պատմական   ելակետը    հիմնավորված   է    դրույթներով ,    որոնք    հենվում   էին   այն  ժամանակվա   գիտական   մտքի   վրա :   Թեև    այսօր    հայագիտական   մի   շարք    նվաճումներ    կարող   են   փոխել   որոշ   մոտեցումներ ,   սակայն   դա   բնավ   չի   ազդում   ՈՒսմունքի    Էության    վրա .
Հայոց   պատմությունը   պայքար   է   երկու   ոգիների՝    հավիտենարժեքի   և   անցավորի,   համահայկականության    և    հատվածականության ,   հայկական    կողմնորոշման   և    օտարահակության :   Այս   ոգիներից   առաջինը      կոչեցին     «  տարոնական »՝    այդ   բառի   մեջ   դնելով     « հավիտենական »  հայի   գաղափարը  ,     որի    ոգին   իր   հայտնությունն   առավ    Տարոնից :  Իսկ    ինչու՞    Տարոն .
Տարոնականության   գաղափարախոսները   բերում   են   մի   շարք   գծեր ,   որոնք ,   ըստ   նրանց ,     առանձնահատուկ    են    Տարոնին. 
Ա .   Տարոնն   է    եղել     Հայաստանի    գլխավոր   հոգևոր     կենտրոնը :
Բ .   Տարոնում    է    ստեղծվել    մեր    Էպոսը :
Գ .   Տարոնի    ծնունդ   են   Հայ   Ոգու    հսկաներ    Մաշտոցն    ու    Խորենացին :
Դ .   Տարոնում   են    հաստատվել    հայ    ռազմի    ասպետները՝     Մամիկոնյանները :
Ե .   Տարոնում    է    մեր   նորագույն    ազատամարտի    խառնարանը ,   ուր   թրծվեցին   ու    հերոսացան   մեր   ազգի   լավագույն   զավակները  :
Այս   ամենն ,  ըստ   Տարոնականության    առաջնորդների ,   սոսկ    պատահականություններ   չեն ,   այլ     Տարոնական   Ոգու    հայտնության    դրվագներ ,   ո՛րն  էլ   հազարամյակներ   շարունակ   հանդիսացավ    մեր   Ցեղի    Հավիտենական   Զենքը :  Այդ   Ոգու   հայտնության ,   կամ    Տարոնական   հայի    պատմականորեն   բախտորոշ    գործերն   են .
Հայրենաստեղծում   (քաղաքական    Հայաստանի     առաջին    կորիզը    ստեղծվել   է    Տարոնում),   Ազգակերտում (հայ   տարրի   ազգագրորեն   ամբողջացումն    իրականացրին   տարոնական   հայերը ) ,  Հայկական   օրիենտացիա ( տարոնական   հա՛յն   է   անկախ   Հայաստանի   դրոշակակիրը ),    
Հայկական    բարոյական    Ես - ի    արձանացում  (արևմուտքի  - արևելքի   միջև ,       հայոց    ինքնատիպ   նկարագրի   կերտիչը   տարոնական   հայն   է ,    որն    եղավ   նաև   քրիստոնեության    միջոցով    հայկական    օրիենտացիայի    կրոնականացնողը ) ,
 Հայոց    մշակութաստեղծ   Ես - ի     արձանացում (   Մաշտոցի   պարգևած   լույսն   էր ,   որ   ամրապնդեց   հայոց    մշակութային    անհատականությունը ) , 
 Հայոց   հերոսական    ոգու    և    ռազմական   կորովի    կերտում  ( «Ո՛չ    մեկ   պատահականություն ,   որ   թե՛    Վահագնը ,   թե՛    Վարդանը   տարոնային   ոգիներ    էին ... » ) :
 Տարոնակնիք   Հայկականություն -   ահա   սա՛   է    Տարոնականության ,   որպես    ՈՒսմունքի ,   էությունը :   Ռազմախանդ    մշակույթ   և   մշակութաստեղծ     հերոսականություն  -    ահա    սա   է   նրա    գաղափարախոսների    քարոզը :
                   
« ճի՛շտ    է ,    սուրբ    է    հայրենի   երկրի    ամեն     մի   բուռ   հողը ,    սակայն ,    ճիշտ    է    և    այն ,    որ    հայրենիքներն    ունեն    իրենց     պատմա - ռազմագիտական    տեսակետից      ամենանվիրական    ու     ամենակարևոր    երկրամասը  - ա՛յն     երկրամասը ,    ուր    Ցեղը     ամենեն     շա՛տ    է     արյուն     թափել ,     կուլտուրական    գանձեր    դիզել ,      հերոսական   ու    պատմություն    ստեղծել -    ա՛յն     երկրամասը ,    առանց    որի     հայրենիքը    ո՛չ     թե   զորավոր    ու    անկախ     լինել ,      այլև     իր     գոյությունը     պահել ,      ինքնապաշտպանվել     չի     կարող :     Ճակատագրորեն    մե՛ծ    է     Տարոնի     նշանակությունը     մեր     Ցեղի    ու    Հայրենիքի     պաշտպանության     համար :    Քանի    դեռ   մեր     երկրի    աշխարհագրական    մարմնից    կտրված     կմնա     Տարոնը՝     վտանգվա՛ծ     կմնա     մեր     հայրենիքի     ապագան » :
 
Տարոնականության    մեջ    էական    չէ՛    անունը,   էական   չէ՛   նաև   այն ,   թե      արդյո՞ք      ճիշտ   են    Տարոնին     վերագրվող    պատմական   բախտորոշ    գծերը .    թողնենք    դա    հայագիտությանը :      Ոչի՛նչ  ,    որ    տուրք    տալով    հայ    պատմագիտության    մեջ     Վարդանանց    ու    Ավարայրի     դերերի     չափազանցմանը՝    Տարոնականության    գաղափարախոսները     Վարդանին     համարել   են   տարոնական ,    դասական   հայի    գաղափարատիպ :   Նույնկերպ ,   ուռճացվել   է    Լուսավորչի    տան    մեծարումը՝    իր  ,    իբր ,    հայաշունչ    հայրապետներով :   Էականն   այստեղ ՝    քարոզված    ներցեղային    բարոյականն   է՝    իր    ընդհանրական    արժեքներով ,    Աստված - ցեղ - անհատ   կապի    մեկնումները    և    հավիտենարժեք     հասկացությունների   մասին   ՈՒսմունքի    տված     ճշմարտությունները :
Վտագված    Ցեղի     և    Հայրենիքի    համար    մեռնելու    կամք   -   ահա՛     դասական ,   կամ    տարոնատիպ    հայի    գերագույն    բարոյականը :    Դասական   հայի    տիպար   ներկայացվեցին    Մամիկոնյանները՝    մի    պատճառով .     Հայրենիքի   ու    Ցեղի    համար     կռվելու    և    մեռնելու    բարոյականը    նրանց     մոտ    ուներ    ժառանգական    բնույթ՝     փոխանցվելով     սերնդե   -    սերունդ :    Չպետք    է     մոռանալ   նաև ,   որ   մեր     պատմիչների   ու    եկեղեցու   ենթակայական    մոտեցման    շնորհիվ՝     այս   տոհմն    ավելի՛      փառաբանված    է    հայոց     պատմության    մեջ :
Ինչևէ ,   Տարոնականության    առաջնորդներն   ակնկալում   էին   մահվան     սարսափն     իր    մեջ    հաղթահարած ,   Ցեղի   բագինին     մեռնելու    պատրաստ     մի    սերունդ ,   որը    կսովորեր .    Ապրել    ու     գործել     միայն    ա՛յն     բանի    համար ,     որի    համար     արժե     մեռնել ,     և    մեռնել    ա՛յն     բանի    համար ,     որի     համար     արժեր    ապրել :
 
Ոգին    մահ   չունի , -    ասում   է    Տարոնականությունը ,   որի   համար    գնահատելի   և   օրինակելի   է    ա՛յն    ամեն    ցեղային - հայկականը ,   որ   առկա   է   մեր   պատմության    բոլոր    դարերում ,   որպես   Հայ    Ոգու    արտահայտություն , -  Ոգին    չի    պահվում .   ոգին    աճում    է    գործելով :    Գործի՛ր     այնպես ,    որպես    թե    գերբնական    ուժերից    զորություն    ես    ստանում      և    ո՛չ    թե     դատարկվում    նրանց    առաջ :   Այդպիսով՝    դու    կգործես     քո    Աստծո   հետ :   Կգործես     կարելիությունների    մի    աշխարհում ,   որի    բոլոր    իրացումների    աղբյուրը     քո    կամքն    է ...
 
Տարոնական   Ոգու     առաջնորդները    սահմանեցին   ա՛յն    պարտադիր    հատկանիշները ,   որոնք    անհրաժեշտ   են   Ցեղի    անունից    հանդես   եկող    անհատների   ու    կազմակերպությունների   համար .
 
Ցեղի   ու    Հայրենիքի    համար     մեռնելու    բացարձակ    կամք
Ցեղային    հավիտենականի    խոր    զգացում
Ներցեղային    բարոյական
Հաղթողական    ոգի
Պատմական    ճակատագրի     խոր    ճանաչում
Հայրերի    գործի    և    նպատակի    հաղորդություն
Հայրենազգացություն
Օտարությունը ,   որպես    գերագույն    դժբախտություն     ապրելու    առաքինություն
Մեծագործության    կամք     ու     բարոյական :

Այս    որակները   կրո՛ղն   է    միայն ,   որ   կարող   է   իրավամբ    կոչվել    Տարոնատիպ    Հայ :
Անավարտ   մնաց    Տարոնական    ՈՒսմունքի    ամբողջական    շարադրումը    նրա    գաղափարախոսների    կողմից ,  և   ապագայի    Ընտրանու՛ն   կտակվեց   այդ    գործի    շարունակությունը . 
 - Դեռ   չկան ,   գրված   չեն   « Հայոց    ցեղային    բարոյագիտությունը »    և    « Հայոց     պատմության     փիլիսոփայությունը » , -   պատգամում   են   մեզ    Տարոնական    Ոգու    առաջնորդները՝    միաժամանակ   հիշեցնելով ,   որ   Տարոնականությունն   ՈՒսմունք   է ՝    նախատեսված   միայն    ընտրյալների ,   բարոյական    նորոգումի    ընդունակ    ա՛յն      քչերի    համար ,    որոնք   սրտի   կսկիծո՛վ   են   ապրում     տխուր    ներկան   և   հոգու    աչքո՛վ    տեսնում    երջանիկ    ապագան :
Կարգ: Հայկ ԱՍԱՏՐՅԱՆ | Ավելացրել է: ANI (18-Ապրլ-2011) | Հեղինակ: Գևորգ Հովհաննիսյան Դիտումներ: 1501 | Պիտակներ: Տարոնականություն, Ներցեղային բարոյական, Հայրենիք, Հայրենազգացություն, Հայկ Ասատրայն
Ընդամենը մեկնաբ.: 0
Միայն գրանցված օգտվողները կարող են թողնել մեկնաբանություն
[ Գրանցում | Մուտք ]